Roadtrip! Part 2

Door empy op donderdag 25 februari 2010 22:29 - Reacties (7)
Categorie: -, Views: 2.892

1,5 week te laat... Maar hij is er! Deel 2:

Het is zaterdag 6 februari half 8 's ochtends, mijn telefoon (aka. Surrogaatwekker) verkondigd mij dat het tijd is om mijn bed te verlaten. Uiteraard ben ik het daar totaal niet mee eens en met een panisch zoeken naar de snooze-knop zorg ik er uiteindelijk voor dat het helse geluid plaatsmaakt voor een stilte. Helaas voor mij gaat het circus niet veel later weer in herhaling en besluit ik mijn bed te verlaten. Ik kleed mij aan en pak mijn tas in, een groot deel van het chalet is inmiddels ook al uit zijn coma ontwaakt en is ook druk bezig het huisje op orde te brengen. Eenmaal beneden zet ik koffie en spoel ik mijn thermoskan om voor de terugweg. Na nog wat ingepakt en opgeruimd te hebben wek ik mijn kamergenoten die tevens reisgenoten zijn en begeef ik mij naar de auto om deze voor te rijden zodat we 'm in kunnen laden.

Bij de auto aangekomen doe ik nog de laatste zaken aan de sneeuwkettingen en krab ik de ramen schoon. Er is vrijdag 40CM sneeuw gevallen dus uit voorzorg had ik de kettingen er omheen gelegd en alvast ingereden. Na de auto gestart te hebben en geconstateerd te hebben dat het nog steeds bijzonder glad en wit is in het dorp sta ik voor het chalet.
De eerste tassen komen naar buiten en ik laad de auto in zodat alles dit keer wel in de kofferbak zal passen.
Hierna loop ik naar binnen om de koffie in de thermoskan over te gieten... Koffiezetapparaat leeg. Voor de zekerheid check ik nog de thermoskan, maar die is leeg. Een enigszins spottend: 'Ohw, was die koffie voor jou?' achter me zorgde ervoor dat donkere wolken zich boven mijn hoofd samenpakten en diverse adertjes in mijn ogen dieprood kleurden. Na het besluit genomen te hebben dat fysiek geweld mijn vriendschap wel eens blijvend aan kon tasten maakte ik het af met de woorden: 'helaas wel ja...' waarna ik weer naar buiten sjokte.

De rest van de groep was hun bagage wegbrengen terwijl ik nog even wachtte om afscheid te nemen. Na een 20 minuten gewacht te hebben bij een temperatuur van -7 graden vonden we het genoeg en bedachten we dat we ze toch wel weer binnen een week in Nederland zouden zien. Waarna we in de auto stapten en gingen rijden.

Toen we het dorp uitreden was daar de gendarmerie druk bezig om alles wat geen sneeuwkettingen had tegen te houden en te verplichten deze om te binden. De afdaling van 10KM heeft een paar nasty haarspeldbochten en als zo'n bocht versperd raakt is de enige verbindingsweg naar en van het dorp afgesneden. Inmiddels heb ik mijn plek gevonden achter een Renault Scenic die stationair in de 1e versnelling naar beneden kabbelt. Met nul ervaring op het gebied van rijden met sneeuwkettingen vind ik het prima op deze manier en blijf lekker achter deze wagen hangen.
10KM later zijn we beneden en vind ik samen met nog een stuk of 15 auto's een parkeerplek om mijn auto te ontdoen van zijn stalen sloffen. Hier beneden is de weg weer droog en het word tijd om kilometers te vreten. Na de kettingen weer opgeborgen te hebben rijden we richting Grenoble om de zeer dure toltunnels te omzeilen.

Aangekomen in Gap vind ik het tijd om te ontbijten en we stoppen bij een Mc Donalds. Na hier een bijzonder voedzaam ontbijt te hebben gehad (Lees: Big Mac menu met extra burger.) cross ik weer verder de bergen in. Na in een gigantische file te hebben gestaan op een behoorlijk steile helling en hierdoor meerdere malen succesvol de hellingproef te hebben doorstaan merk ik op dat de voorkant van de auto niet helemaal lekker stuurt.
Bij het eerste pompstation dat ik tegenkom zie ik ook waarom, mijn band linksvoor heeft nog maar de helft van zijn aanbevolen hoeveelheid lucht er in zitten. Na alle banden gelijk maar nagelopen te hebben rijden we weer over de bergen richting Grenoble.

Hier in de bergen was het uiterst mistig en gezien ik de wegen niet heel goed kende ben ik lekker in een treintje gaan hangen zodat ik niet plots een haarspeldbochtje over het hoofd kon zien.
Na een tijdje door de mist te hebben gereden reden we opeens onder de wolk. Mijn kauwgom was inmiddels uitgekauwd dus ik deed mijn raampje open en spuugde deze uit. Daarmee maakte ik de wolk blijkbaar boos die ook gelijk terugspuugde op mijn raam! Na nog de nodige mist te hebben gehad reed ik uiteindelijk Grenoble binnen waar ik gelijk aan kon sluiten in een file. Om onze medeweggebruikers hun grimas te ontnemen besloot ik de kindercd aan te zetten en al snel zaten we met zijn drieŽn vrolijk mee te zingen met K3, Jumbo, het huis Anubis en nog vele anderen.
Na de file kreeg ik dan eindelijk de snelweg onder mijn sloffen en zonder mij te bedenken ging het gaspedaal horizontaal en gingen we er weer vandoor.

Toen we de eerste tolweg opdraaiden was de verveling weer een beetje toegeslagen in de auto, ik zat gefrustreerd achter het stuur, naast me lag Jordi met zijn hoofd op het dashboard de vloer onder te kwijlen en Renť verveelde zich. Opeens hoor ik van achter in de auto 'Ik ben een sjeik!!11', ik kijk in mijn spiegel en moet opeens heel erg mijn best doen om de auto nog rechtdoor te laten gaan. Daar zit Renť, met zijn oranje skibril op en een sjaal om zijn hoofd gewikkeld naar andere auto's te zwaaien. Lang geleden dat ik heb gehuild van het lachen, maar ik ging kapot in die auto :')
Toen we de tolweg afgingen en stonden te wachten tot we konden betalen zaten we een beetje om ons heen te kijken en het duurde niet lang of er was een Nederlandse New beetle gespot. Bij nadere bestudering was deze gevuld met vrouwlijk schoon wat uitermate gewaardeerd werd door mij en mijn bijrijders. Helaas voor hun had ik geen zin om me in te houden en als snel draaide ik de Autoroute du soleil op en verkoos weer een illegale kruissnelheid.

Na verloop van tijd vond ik het wel eens tijd om even de benen te strekken en ik schoot een parkeerplaats op. Na even allemaal een plasje te hebben gepleegd staan we nog even te praten als we opeens een zwarte new beetle met Nederlands kenteken voorbij zien schieten. We keken elkaar even aan waarna ik 'En voituuuuuuuuuuure' scandeerde en we de auto insprongen.
Terwijl Renť zich weer als sjeik verkleedde zochten Jordi en ik de beetle tussen het verkeer en na een minuut of 5 zagen we ze verderop rijden. Voorzichtig kwam ik langszij en terwijl Jordi als een gek aan het zwaaien was kroop ik er voorbij. Helaas heb ik het zelf niet kunnen zien maar het schijnt dat de bestuurster van hun auto nogal hard in de lach schoot!

De rest van de rit verliep voorspoedig en al gauw reed ik Luxemburg binnen waar ik de benzinetank maar eens goed verwende met een flinke slok. Na nog eens goed gelachen te hebben bij de kassa (het kan dus blijkbaar wel, 40 liter euro95 voor 45 euro) en even mijzelf te hebben bijgetankt besloot ik om geen stop te maken in BelgiŽ. Na nog een klein sanitair bezoek draaide ik de snelweg weer op, hopende dat BelgiŽ inmiddels sneeuwvrij zou zijn. (Zie part1 voor details.)
Voorzichtig koerste ik op de grens af, maar de wegen waren sneeuwvrij! Nu werd mij wel duidelijk wat voor wegen daar liggen, het is of heel mooi en nieuw asfalt, maar voornamelijk rijd het als een bospad uit door de Jungle van Nigeria!
Dat werd ons nog eens hard duidelijk gemaakt op een kilometer of 30 voor Brussel, waar ik over een lijn reed die me deed denken aan een behoorlijke verkeersdrempel! Het voor 3 jaar lang dood gewaande lampje van de asbak begon zelfs weer spontaan te branden!
Na snel BelgiŽ weer uit te zijn gereden de laatste stop genomen en huiswaarts gekoerst. na Renť thuis afgedropt te hebben draaide ik dan eindelijk mijn eigen straat in. Ik parkeer de auto voor de deur en werp nog een laatste blik op de instrumenten: de klok staat op 1 uur 's nachts en de dagteller geeft vrolijk 1188.6KM aan. Ik ben op, ik klim het portiek in en strompel richting mijn bed, moe maar voldaan.

Roadtrip! Part 1

Door empy op maandag 8 februari 2010 23:42 - Reacties (5)
Categorie: -, Views: 2.790

Het is zaterdag 30 januari om 5:00 in de ochtend, mijn wekker begint een bijzonder onplezierig geluid te produceren en niet lang daarna zwaait er een arm door de lucht die de snooze-knop toucheert van mijn wekker, stilte....
Zaterdagochtend, het is 5:15 en mijn wekker gaat in de verdediging door wederom vervelende radio veronica herrie richting mijn hoofd te slingeren. Het is tijd, ik zet mijn wekker uit, klim uit bed en kleed me aan. Verward werp ik een blik naar mijn raam en zie dat het sneeuwt, ik vloek binnensmonds en sjok naar de keuken om mijzelf van een kop koffie te voorzien.

Terwijl het apparaat pruttelt pak ik alvast de eerste spullen en ga de auto vast inladen. Als ik mijn portiek uitstuiter zie ik dat er een behoorlijk laagje sneeuw al op de weg ligt. Als ik de auto ingeladen heb hobbel ik terug naar binnen en schenk de eerste lading koffie in de thermoskan. De volgende lading gaat het koffieapparaat in en ik pak mijn rugzak in met camera, papieren en tomtom. Ik sjok weer verder naar Jordi (aka 'de Huisgenoot') zijn kamer en doe een poging hem wakker te maken, geen reactie. Ik verhef mijn stem en doe een 2e poging... geen reactie.
Op naar de keuken waar ik 2 bekers met koffie inschenk en op de herhaling ga bij de huisgenoot. Ik zet de koffie naast 'm neer en laat zijn telefoon afgaan, eureka er zit beweging in! Na er wat koffie ingegooid te hebben besluit hij nog rustig te willen douchen waarop ik besluit de 3e reisgenoot alvast op te halen.

Na geruime tijd de ramen ijsvrij te hebben gekrabt spring ik in de auto en ga Renť ophalen. Onderweg merk ik op dat de wegen toch wel aan de gladde kant zijn en besluit het rustig aan te gaan doen. Afijn, met renť in de auto pik ik de huisgenoot op en we gaan rijden om onze laatste metgezel op te halen. Het is alweer kwart voor 7 als we bij Marit voor de deur staan en we laden de auto dan ook snel vol om te gaan rijden!
Onderweg naar onze laatste stop in Den Haag om de huissleutel af te droppen valt het me op dat bochten moeizaam gaan en de auto erg de neiging heeft om te gaan ondersturen.

Ik rijd Den Haag uit en draai de A4 op waar alles nog redelijk goed ging, helaas bij de overgang van de A13 krijg ik de schrik van mijn leven. Met nog geen 90km/h op de teller voel ik dat de kont van de wagen om wilt komen! Met de schrik er goed in en met een kwispelende auto rijd ik door tot aan Mc Donalds Hazeldonk aan de A16 waar ik de auto stilzet. De gehele weg achter een vrachtwagen gehangen die het spoor voor me vrijmaakte zodat ik een beetje normaal in mijn baan kon blijven. Afijn, met de hele wagen weer voorzien van koffie en een broodje (hamburger) rijd ik BelgiŽ binnen waar ik op het eerste oog weer normaal kon rijden. Niet dus, en voor ik het weet ben ik met 70 op de rechterbaan aan het rijden en durf ik niet meer in mijn spiegels te kijken vanwege de stoet auto's die achter me rijdt. Via Antwerpen rijd ik naar Brussel waar vlak na Brussel nog eens extra het noodlot toeslaat. Opeens schiet mijn linker ruitenwisser los en trekt een paar behoorlijke krassen in mijn voorruit. De vluchtstrook op en hier geconstateerd dat deze niet goed vast zat, deze weer vastgeklikt en weer ingestapt. van de 1200KM die ik moest doen had ik al een hele 150KM er opzitten en mijn moreel daalt tot onder nul als ik verder moet over de 'Hel van BelgiŽ' een 195KM van Brussel tot aan Luxemburg met sneeuw en ijsvorming op de weg en een heftig kwispelende auto die alles van me vraagt om rechtdoor te mogen blijven gaan.

Uiteindelijk de grens bereikt en terwijl ik Luxemburg binnen rijd krijg ik een gevoel van euforie, het is hier schoon, de wegen gunnen me grip en ik rijd voldaan naar de eerstvolgende benzinepomp waar ik mijn bolide vol laat lopen en zelf maar even mijn onderbroek ga verschonen. Want na die glijpartijen van daarnet hebben meer remsporen in mijn broek dan op de weg gelegd.
Enfin, we gaan weer rijden en vol goede moed rijd ik Frankrijk in waar ook de wegen helemaal geweldig zijn en ik rijd met goede moed richting het zuiden. Eenmaal op de Autoroute du Soleil besluit ik dat het moment is gekomen om wat tijd in te halen en met wat minder legale snelheden tour ik richting Lyon.

Om half 7 besluit ik dat het tijd is om een hapje te gaan eten en we stoppen om de auto wat benzine te gunnen en tevens onszelf ook van de nodige brandstof te voorzien. Een overheerlijke lasagna die al geruime tijd onder warmhoudlampen stond vulde mijn hongerige maag en na een heerlijke afterdinner peuk gerookt te hebben zette ik weer koers richting Lyon. Na een tijdje boog mijn route zich van de autoroute du soleil af en reden we richting Geneve. Na hier de nodige lege wegen onveilig te hebben gemaakt (nog steeds geen sneeuw en de grip was geweldig!) komen we bij een grensovergang lijkt het wel. We kijken elkaar even aan, waarna Marit roept: 'Ajoh, dit is vast zo'n grensovergang van vroeger... we zijn gewoon nog in Frankrijk!' Enfin, na een meneer in een tolhuisje 35 euro te hebben betaald mochten we doorrijden en na ruim 7km in een tunnel te hebben verbleven rijden we de tunnel uit.
Spontaan krijgen we massaal allemaal een SMS met de mededeling 'Welkom in ItaliŽ!' waarna we allemaal heel hard in de lach schieten en 'bon journo' en 'mi scusi' beginnen te schreeuwen, we zijn tenslotte in Italie.

Na een paar kilometers rijden word ik de weg afgewezen door de tomtom en een gebied met haarspeldbochten ingestuurd. Hier is duidelijk wel sneeuw gevallen, maar de wegen lijken wit van de pekel en geven tonnen met grip dus ik rijd door. Na verloop van tijd valt het me opeens op dat er wel hele grote gaten af en toe in de weg zitten en bij nadere studie zie ik dat ik op een pak ijs van 5cm dik aan het rijden ben. Ach, ik heb er grip op! Met nog 50KM te gaan volgens de tomtom gaat het gas er weer op, ik rijd weer op een N-weg en kan weer gaan!
Na verloop van tijd zie ik verderop iets in een bocht en zet mijn groot licht aan, spontaan zie ik 2 agenten wegduiken in hun reflecterende jassen en nog snel een lasergun in een zak schieten. Blij dat ik niet boven de limiet zat tufte ik door en zag de bordjes Risoul al komen!
Daar ik dat nog niet verteld heb, Risoul was de bestemming waar ik moest zijn ;)
Op een rotonde vertelde mijn tomtom me; hier rechts, terwijl de bordjes Risoul duidelijk rechtdoor gingen. Met twijfel heb ik hier naar rechts gestuurd en ben in een achtbaan van haarspeldbochten terecht gekomen. Nog 1,5KM! Ik geef nog een plurk gas extra en mijn tomtom zegt dat we er zijn.

We staan op een verlaten plein ergens tussen 3 huizen en kijken verbaasd om ons heen, geen apresski bar, geen pistes... Uberhaupt geen sneeuw!
We nemen contact op met de ploeg die al in het Chalet zit en die vertellen ons dat we inderdaad in Risoul staan, maar dat we moeten zijn in Risoul 1850. De naam verklapt het al, 1850 meter hoger de berg op...
We springen weer in de auto en ik sjees als een malle de berg op, mijn biertje stond tenslotte koud te worden in de koelkast!
Na me door meerdere haarspeldbochten gewurmd te hebben rijden we dan eindelijk het dorp in, maar waar moeten we heen? We nemen weer contact op en krijgen de laatste route instructies, ik rijd de auto voor het chalet en direct komen er meerdere mensen helpen de auto uit te laden. De helden!

Nu de auto leeg is rijd ik verderop de auto de parkeerplaats op, zet 'm in een vak en kijk op het klokje van de auto: 00.14.
Ik doe de auto op slot en sjok het chalet binnen waar de huisgenoot mij voorziet van een koud biertje, deze sneuvelt en ik ga slapen, ik heb 18 uur lang in de auto gezeten.

Later hoor ik dat deze dag er 300 ongelukken in Nederland zijn geweest omwille van de gladheid, ik ben blij dat ik hier niet aan deel heb hoeven nemen!

Volgende week de terugreis! Die ging voorspoediger dan de heenreis, maar ook hierover valt genoeg te vertellen.


Empy out.